Sahibinden Satılık Daire
Filmleri aile olarak mı izliyorsunuz? Arkadaşım Erin Jang (Trader Joe’nun şöhretinden) özel anlar yaratmada bir dahidir ve aylık film gecelerini çentik yukarı almanın kolay bir yolunu bulmuştur…
Film Gecesi için En İyi Fikir
Erin ve ailesi filmleri ayda bir kez bir araya getiriyor - ve basit olmalı. “Cuma akşamı, işin son on dakikasında, her zaman hoşlanıyorum, bu akşam ne yapıyoruz? Ne yiyoruz? ”
The Fantastic Mr. Fox'u okuduktan sonra Miles, kitabın en sevdiği kısmının, tavuk, elma şarabı ve havuç da dahil olmak üzere ziyafeti olduğunu söylemişti. Böylece, Erin filmi izlerken aynı yemeği bir araya getirmeye karar verdi.
“Boggis, Bunce & Bean'den tavuk, havuç ve elma şarabı” yazan bir davetiye çıkardı (aslında: “Dikişsizden, buzdolabının arka tarafı ve bir elma suyunu soldaki bodega!” Diyor Erin).
Sıradaki: Charlie ve Çikolata Fabrikası. Erin, “Kitabın sonunda bitirdiğimiz için mutluydum” diyor. “Onu kütüphaneden yenilemek zorunda sahibinden satılık daire kaldım.” Ama çocuklar için en heyecan verici kısım? Altın bilet, tabi ki. Yani, Erin onu bir yapmaya karar verdi. “Sonunda, elimdeki taş işçiliğim altın origami kağıt olduğu için para ödüyor,” diye gülüyor. Altın bileti yazdırdıktan sonra, mutfak çekmecesinden eski bir çikolata barına sardı.
Okuldan sonra, Erin çikolatayı Miles'a verdi. “O kadar sessiz ve utangaç bir çocuk” diyor. “Biletini gördüğünde, birkaç saniye boyunca bu büyük açık ağızlı şaka gülüşü işini yaptı.”
Erin Jang ve Miles
Bu ne kadar tatlı? Ve çok kolay. (Erin bir grafik tasarımcısı, ancak davetler iyi tasarlanmış olsa da çocuklar umursamıyorlar - sarı bir kağıt ve bir kalem altın bir bilet için iyi olurdu!) “Bir göçmen ailede büyüyor, ailem gerçekten çok çalıştı ve gösterdi sevgilerini başka şekillerde, ”dedi Erin. “Artık bir yetişkin olarak, çocuklarımla bu tür sahibinden satılık daire özel anlar yaratma şansına sahip olduğum için minnettarım.”
Erin'in son bir sorusu var: “Şu anda Charlotte’un Web’ini okuyoruz ve bunun için eğlenceli bir şeyler düşünmek istiyorum. Ne yiyoruz, pastırma mı? ”
Bir arkadaşım ve ben oyuna çıktık, küçük oğlum bir yapıdan diğerine atladığında bana döndü ve dedi ki…
“Bazen, biraz fazla mutlu olmadığını merak ediyorum.”
Ne söyleyeceğimi bilmiyordum. Bildiğim kadarıyla iyi bir çocuktu, sadece beş yaşından büyük bir sağlığın gerekli olduğu kadar sıkıntıya neden oluyordu. Bir çocuk bile mutlu olmak gibi bir şey var mıydı? “Tabii ki herşeyi yaparım, böylece mutlu olabilir” dedi. “Ama ben fakir büyüdüm ve endişeleniyorum onu gerçek dünyaya hazırlamıyorum.”
Bu anladım. Aslında, flip tarafında da uğraştığım bir şeydi. Ben 31 yaşındayım, ailemde, Çok Mutlu Çocuk'um.
Yürümeye ve konuşmaya devam ettikçe, arkadaşımın endişesinin kökenine ulaşabildim. “Ben orta sınıf büyümedim,” dedi. “Hayatta kalma modunda büyüdüm. Orta sınıf çocukları nasıl yetiştireceğimi bilmiyorum. ”Sözleri beni bağırsakta vuruyordu.
İşçi sınıfı yapısında büyüdüm, tıpkı neredeyse 25 yıl boyunca hapishanede hapishane memuru olarak çalışan annem gibi. En fazla paraya getirilen vardiyalar - ve Noel'e giden aylarda - hatta bundan daha fazlası olacaktı. Ev yapımı yemekler için çok az zamanımız vardı, bu yüzden yemek yemeyi, ev onarımı yapmayı ya da biraz daha rahat etmemizi sağlayacak her şeyi yapmasını sağlayacak fast food ya da paketlenmiş yemekler yedik. Yükseltmek için dört çocuk annesiydi. Onun en büyük çocuğuydu ve ikimiz de hayatım için başka bir hikaye istiyorduk.
Üniversiteye gittiğimde işler değişmeye başladı.
Orta ölçekli Orta Batılı üniversitemde bile, etrafımdaki dünyayı anlamanın yeni yollarına maruz kaldım. İlk uçuşumu aldım; sonra başka bir sahibinden satılık daire tane aldım. Terapiye gitmeye başladım. Eski bir öğretmen kış tatilinde beni gördüğünde ve kolejimin en sevdiğim bölümünü sorduğunda dürüstçe cevap verdim: İstediğimde taze meyve alabilirim.
Oda arkadaşım ve ben iyi öğrencilerdik ve aynı zamanda bizim katımızdaki en fakir genç kadınlardık. Gün boyunca çalıştık ve çalıştık. Ancak bazı akşamları odamıza çıktık, gülerek, yemek salonundan pizza ve şeker yedik, ve buraya gelerek geride bıraktığımıza dair aileler hakkında konuştuk. Kabilelerimizi kaybettiğimize endişeliydik.
Eve döndüğümde, annem beni bu şekilde görmediğimde isyan etmekle suçladı. Artık hızlı yemek yemedim çünkü bedenime iyi hissetmiyordu ve doğal saçlarımın büyümesine izin verdim çünkü artık bundan korkmuyordum. Çünkü annem okul için para ödememe yardım etmiyordu, evinin dışında yaptığım seçimler hakkında çok az şey söylemişti. Sadece kendimi büyüyor ve maceralarımı gördüm. Benim için istediği bu değildi miydi? Tabii ki öyleydi. Benim kanatlarım olmasını istedi. Daha önce hiç uçmadığını düşündü.
